Föstudagurinn 13

Í dag er föstudagur... Föstudagurinn 19. maí. En í raun var stemmingin hérna í dag eins og í dag væri föstudagurinn 13!
Allt hefur einhvern veginn mjög niðurleitt... Rigning, rok, stormviðvaranir... Hross illa stemmd. Og helvíti laust á Norderney.
Ég er ekki að grínast með þessa yfilýsingu!
Eftir að hafa barist á móti brjáluðum vindi með hesta í báðum höndum... með þunga ringningu á móti mér er ég algerlega búinn. Einn hesturinn sem Inja var með fékk panikk kast reif sig lausan og hljóp aftan á mig... sem betur fer var ég svo dofin eftir rokið og rigninguna að ég fann varla fyrir högginu og ekkert brotnaði. Eftir að hafa komist óbrotin heim byrjaði baráttan við karlmennina. Karlmenn virðist aldrei geta gert neitt annað en að vera með leiðindi, ganga alltaf frá ókláruðu verki og eru svo sigurvegarar dagsins. Allt virtist ganga á afturfótunum. Enginn er sáttur... allir fara í taugarnar á öllum. Dagurinn líður og líður... með risa stórum fýlusvip. Og það versta er að þetta saman kvöld er planað kveðjuhóf í Die Korn Kammer fyrir mig. (Hvernig endar þessi dagur?)
Þegar allt virðst vera að ná eðlilegum móral seinni hluta dagsins... Kemur allt í einu hestur hlaupandi í átt að hesthúsinu og það án knapa. Hver getur þetta verið? Hvað hefur gerst? Laome kemur ein.... hvar er Heike? Hesturinn er allur út í sand og mold! Allt fór í kerfi!!! Í Die Korn Kammer sitja Barbara Junkmann og Andrea John... og hlaupa þær út að leita. Hvern finna þær gangandi á götunni... Heike!!! Og er virðist hún vera í góðum gýr, nema það að hún er öll mjög drullug og önnur hlið andlits hennar er mjög illa farinn og byrjuð að verða blá. Hún virtist þó ekki vera mikið slösuð. En þegar þær spurðu hana hvað hefði komið fyrir spurði hún: Á hvaða leið var ég eiginlega? Hvert var ég eiginlega að fara? BLACK OUT! Hún mundi að hún heitir Heike... búið. Hún mundi ekki hvar hún átti heima, hvað hún var að gera... þegar hún var komin til baka í hesthúsin þekkti hún ekki hestin sinn... og vissi ekkert hvað hafði gerst.... Ef þetta er ekki krassandi þá veit ég ekki hvað? En á sama tíma fáum við fréttir frá Meginlandinu... þar sem nokkrir knapar frá okkur höfðu farið yfir með ferjunni um hádegisleitið og var svo vont í sjóinn að öldurnar skullu á ferjunni og lentu á einum hestvagninum og hvað gerist annað en það að Salut (hesturinn) sturlast og rífur vagninn næstum því í sundur! úff... og kvöldið kemur.. kvöldið kemur.

Núna stend ég og dj-ast í Die Korn Kammer... Inja bauð fullt af surfurum... og þeir ákváðu að birtast allir... blindfullir... og Herr Junkmann er svo langt frá því að vera sáttur. Það er svona "ALDREI AFTUR" blik í augum hans... en það var ekki ég sem bauð þessu fólki.. ég þekki það ekki einu sinni... og ég... ég þarf að þrífa eftir alla þessa fullur surfara... þessi dagur verður alltaf verri og verri...
Ég segi bara:

Lífið er yndislegt, sjáðu,
það er rétt að byrja hér,
lífið er yndislegt með þér....